Luc Coeckelberghs beweegt zich op een bescheiden en persoonlijke manier, dobberend in de historische stroom van de geschiedenis van het schilderen. Hij maakt werk dat gelieerd is aan het begrip tijd - daarmee vaart hij tegen de stroom op van het fastfood-syndroom in de hedendaagse beeldende kunst. De kunstenaar vertrekt vanuit een haast meditatieve manier van werken - hij ontspringt daarmee ook het dogma en de vrees voor het aanschouwelijk maken van de kunstenaar in het kunstwerk door de persoonlijke signatuur bij de uitvoering helemaal niet te verdoezelen. De perceptie van werk van Luc Coeckelberghs zuigt de blik meteen naar het oppervlak - maar dit ‘kijken naar’ wordt geen eenduidige richting gegund - hoogstens een labyrintisch en aftastend bespieden van de verf die op een haast objectmatige manier kleeft aan doek of paneel. Dat Luc Coeckelberghs ook driedimensionaal werk maakt, veronderstelt dat hij de schilderkunst ook vanuit een ruimtelijk ‘oogpunt’ bekijkt. Luc Coeckelberghs weet de rijke geschiedenis en beladen ballast van het schilderen te gebruiken in een productie die nauwgezet de persoon van de kunstenaar centraal weet te stellen in een never ending proces naar het zoeken en a priori nooit vinden van het ‘laatste schilderij’.

Tekst: Luc Lambrecht