Carlijn Mens(1972) is gefascineerd door het donker en het licht. Zij maakt animatiefilms, installaties, kunstenaarsboeken, digitale beelden, foto’s, kortom ze gebruikt díe middelen die haar werken nodig hebben. Maar de basis van haar werk blijven steeds haar houtskooltekeningen. In haar houtskooltekeningen onderzoekt Carlijn Mens de waarneming. Hoe neem je de driedimensionale wereld waar vanuit het donker en licht. Hoe verhouden licht en donker zich tot elkaar in het beeld. Carlijn Mens probeert het licht in haar werk te vangen. Zij geeft de illusie van licht weer: ze suggereert de reflectie van licht door op die plekken de bovenste laag van haar houtskool weg te gommen. Wit en zwart kunnen niet los van elkaar gezien worden. Licht staat altijd in relatie tot donker. Zwart is absoluut. Het is de tegenpool van wit. Je kunt het accepteren als een rustpunt, begin of einde, waarover weinig meer valt te zeggen.

Mens vindt het fascinerend dat licht en donker zich altijd onvoorspelbaar aan je laten zien. Je wordt automatisch aangetrokken door dit contrast, omdat het een onderdeel is van de manier waarop je waarneemt. Maar de manier waarop je waarneemt in combinatie met je kennis en ervaringen, levert voor iedereen een verschillend beeld op. Tegelijkertijd zijn zwart en wit de twee uitersten van onze visuele waarneming, waartussen niet alleen ligt wat we zien maar waartussen ook de mogelijkheid zich afspeelt om te denken wat we zien.

Mens tekent zonder dat ze weet wat het uiteindelijke beeld haar gaat brengen. Het is een opname van wat ze ziet. Niet zoals een foto van een moment maar meerdere momenten in één beeld. In deze werken laat zij dingen samen komen: beeldende herinneringen, de dieperliggende spanning die in het beeld dat gaat ontstaan vervat ligt. Mens houdt ervan eindeloos te kunnen tekenen zonder bezig te zijn met een vooropgesteld beeld. In het samenkomen van de fysieke inspanning en het gevoelige van het tekenen ligt het moment van het begrijpen van wat zij ziet. Wat er dan ontstaat is een tekening die zowel bestaat uit het moment van het vastleggen als uit het werkelijk verschuivende licht. Soms laat ze de werken hangen op de plaatst waar zij er het licht in gevangen heeft, soms hangt zij ze op een andere plaats. Met heel eenvoudige middelen slaagt Carlijn Mens er in om monumentaal werk te maken.

Tekst: Annelies Nagels