Building site/ditch, 78x41cm, potlood op papier, 2007

Het werk van Bruno Hardt heeft een onwerelds karakter. Hoewel hij in zijn tekeningen op een bijna fotografisch gedetailleerde manier naar de wereld kijkt, bevatten de werken bij nadere inspectie verontrustende lacunes en ongewone leegtes. In de landschappen zijn geen mensen te zien, enkel door mensenhand gemaakte ruimtes die vervolgens aan hun lot lijken te zijn overgelaten. Hardt heeft zijn landschappen bijna allemaal ontleend aan zijn onmiddellijke leefomgeving, maar hij geeft ze in deze tekeningen als het ware een dubbele laag. Er is een unheimliche diepte in het werk die er voor zorgt dat men wil binnen kijken in de huizen waarvan hij de gevels tekent. Men heeft het gevoel dat men zelf zou kunnen rondlopen in de urbane sites die worden geregistreerd. Ondanks de fotografische stilheid van de werken hebben Hardts tekeningen een filmisch karakter. Door het brede blikveld dat ze bestrijken, lijken ze te leven. De lichtschijn van straatlantaarns, de zindering van de lucht en de textuur van gebouwen beginnen te ademen. In zijn meest recente werk diept Hardt deze filmische dimensie verder uit door zijn beelden te laten bewegen in video-experimenten. In een eindeloze reeks opnames die vervolgens aan elkaar worden gemonteerd toont Hardt lege landschappen die langzaam muteren terwijl ze langs onze blik glijden. Het werk van Bruno Hardt onderzoekt tegelijkertijd het kijken en het tekenen. Beide activiteiten zijn intrinsiek verbonden. Wittgenstein zei ooit dat als het oog iets moois ziet, dat de hand het dan wil tekenen. De tactiliteit van de tekening is als een directe link met de wereld die erin wordt afgebeeld. Ondanks hun desolate karakter hebben Hardts tekeningen een overweldigende ruimtelijkheid. Het leven is er enkel voor korte tijd uit vertrokken om zo het landschap zelf als levend organisme te laten verschijnen.

Tekst: Christophe Van Eecke (2009)

http://www.brunohardt.com